Łysienie plackowate to choroba, która może dotyczyć zarówno owłosionej skóry głowy, jak i innych obszarów ciała. Objawia się jako wyraźnie odgraniczone ogniska pozbawione włosów, a w cięższych przypadkach może prowadzić nawet do całkowitej utraty owłosienia, lokalnie lub na całym ciele.
Mimo licznych badań, przyczyna tej choroby nie została do końca poznana. Duże znaczenie przypisuje się mechanizmom autoimmunologicznym, w których układ odpornościowy błędnie atakuje mieszki włosowe. Dodatkowymi czynnikami mogą być zaburzenia funkcjonowania układu pokarmowego (szczególnie jelit), czynniki stresowe, choć ten ostatni nie jest bezpośrednią przyczyną, może wpływać na przebieg i nawroty choroby.
W łysieniu plackowatym mieszki włosowe i komórki macierzyste pozostają nienaruszone, co daje realną szansę na ponowny wzrost włosów w miejscach dotkniętych chorobą.
W przypadkach diagnostycznie trudnych lub nietypowych pomocna może być biopsja skóry, która umożliwia ocenę histopatologiczną. Badanie to wykonywane jest przez lekarza dermatologa, najczęściej w warunkach ambulatoryjnych.